مناجات شکلاتی

الهی!

به من بیاموز که لبخند و بی تفاوتی، دوای درد ناملایمات زندگی نیست

و چنان کن که زندگی را همانطور که هست قبول کنم ولی هرگز به سختیهای زندگی عادت نکنم

کمک کن انسانهای اطرافم را آنطور که هستند بپذیرم و دوستشان بدارم

عقیده ام را همچون باورهای خالص کودکانه عمیق گردان

تا هرگز در مقابل دفاع از باورهایم تسلیم و بی دفاع نباشم!

مرا از غوطه وری در ملغمه منش و تفکرات ضد و نقیض

که گاه در درستی یا نادرستیشان شک می کنم رهایم کن

و از سردرگمی متعلق بودن به چه و که و کجا نجاتم بده!

/ 17 نظر / 8 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مریم

ممنون دوست نا آشنا...چشمانتان زیبا می بیند

--

نا آشنا نیستم، خیلی زیبا و جا افتاده (!) شده‌اید! از جایی که نیفتادید؟![چشمک]

مصطفی فرهی

سلام. یه مطلب جدید نوشتم. اگه دوست داشتی یه سر بزن به من. [گل]

ماهک

عزیزم مناجات فوق العاده ائی بود[گل] شاید حرفهائی بود که گاهی من در تنهائی با خدا و برای دل خودم میزدم[گل][گل][گل]

ارژنگ

سلام سخن از لحظه هاي سياهي است كه بر ما مي گذرد … در كويري خشك, ديده به ابر پرباري دوخته ايم, كه سايه بر سرمان انداخته است. عطش زدگان بي رمقيم, كه در پي يافتن آب زلال, نيم جاني بيش نداريم. در شبي سرد و تاريك, در بيابان بلا افتاده ايم, و به دنبال آتشي روشن برفراز بلندي راه مي پيماييم. اگر خورشيد از چشم ما پنهان مانده است, تقصير ابرها نيست, چشمان ما باران نخورده است. حتي اگر امام عصر (عليه السلام) از چشم ما غايب باشد, باز هم ما از چشم او غايب نيستيم. مكّه با همه " صفا " يي كه دارد، بي گل روي مهدي بي " صفا " است.

marzieh

عزیزم احساس میکنم هرکسی این مناجاتی شکلاتی زیبا رو خونده حداقل با زبون دلش یه آمین گفته امیدوارم این آمینها مستجاب بشه.آمین.