شکلات

پروانه وار عاشق

چه عاشق وار می سوزد پر رنگین یروانه

چه آتش وار می سوزاندش معشوق دردانه

پرش را در قنوت شب نماز عاشقی بر باد می بخشد

ولی روحش ردای آسمان و عشق می پوشد

همه تقدیر وی باشد برای عشق جان سوزی

به راه پیش پرسوزی؛ به راه پس دل افروزی

چو پیش آید پرش سوزد

چو باز افتد دلش در حسرت افروزد

شبان را روز می بیند به زیر سایه ایمان

ولی آیا پس از مرگش دلش بر خود نمی سوزد؟

 

***تقدیم به مهربان مادرم که یگانه پروانه عاشق هستی من است

دوستت دارم عزیزترینمقلب

                                                                        مریم-شهریور ۸۶ 

نويسنده

مریم