پای استدلالیان چوبین بود پای چوبین سخت بی تمکین بود
باورم این است که معنویت و رهایی از استدلال، آرامبخش تر از دست یازیدن به منطق صلب است؛
گرچه عملا شرایط حاکم، تصمیم گیری را به سمت پایمال کردن "دل" سوق می دهد.
گاه پیش می آید که احساسهایم تحت سلطه منطق است و منطقم در استعمار احساس.
و گاه به جای پرواز با بالی از جنس احساس رها، با پای چوبین استدلالی ام می لنگم!
می خواهم کودک درونم را رها کنم تا همچون بادبادکی سبک، احساس کند؛ نه استدلال و استنتاج.
می خواهم شاگرد مکتب دل باشم و باور کنم که:
حتی عشق مرغابی و لک لک خنده دار نیست!
خندیدن بهانه نمی خواهد،
رفتارهای بی چهارچوب زیباترند
و وقتی دلت تپید و لرزید، منطق ممنوع!
"رها" را از گذشته بخوانید
